Bir süredir Çanakkale’nin Gelibolu ilçesine bağlı Kavakköy’de yaşıyorum. Bu kararı verirken amacım şehirden tamamen uzaklaşmak değil, sanatın büyük şehirlerin dışında nasıl bir karşılık bulduğunu görmekti. Türkiye’de sanat üretimi çoğu zaman büyük şehirlerde ve belirli mekânlarda gerçekleşiyor. Köyler ise bu üretim alanlarının çoğu zaman dışında kalıyor. Ben bu mesafeyi biraz olsun azaltmak istedim.
Köye yerleştikten sonra ilk yaptığım şey çevredeki duvarları ve kamusal alanları incelemek oldu. Zamanla bazı duvarlara resimler yapmaya başladım. Bu duvarlar bir galeriye ait değildi; herkesin her gün önünden geçtiği sıradan köy duvarlarıydı. Ancak üzerine resim yapıldığında bu duvarlar köyün görsel hafızasının bir parçasına dönüşmeye başladı.
Bu süreçte köyde yaşayan çocuklarla da çalışmaya başladım. Haftanın belirli günlerinde çocuklarla resim ve sanat atölyeleri düzenliyorum. Bu atölyeler bir kurs sistemi üzerine kurulu değil; daha çok birlikte üretmeye, denemeye ve hayal etmeye dayalı buluşmalar. Çocukların sanatla erken yaşta karşılaşmasının önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü sanat çoğu zaman yalnızca şehirlerde erişilebilir bir alan olarak kalıyor.
Köyde yürüttüğüm bu çalışmaların amacı büyük projeler üretmekten çok, sanatın gündelik hayatın bir parçası olabileceğini göstermek. Bir duvar resmi, küçük bir çizim ya da çocuklarla yapılan bir atölye; bunların her biri bulunduğu yerde küçük ama kalıcı bir etki bırakabiliyor.
Uzun vadede bu çalışmaların köylerde sanat üretiminin mümkün olduğunu gösteren küçük örnekler oluşturmasını umuyorum. Çünkü sanatın yalnızca galerilerde ya da müzelerde değil, insanların yaşadığı her yerde var olabileceğine inanıyorum.
“Pankartlı Adam” projesine 2015 yılında başladım. Bu projeyi başlatırken temel düşüncem sokakların gücüne olan inancıma dayanıyordu. Sokaklar yalnızca insanların yürüyüp geçtiği yerler değildir; aynı zamanda düşüncelerin, itirazların ve duyguların görünür olabildiği kamusal alanlardır. Söylemek istediklerimizin duyulmadığını düşündüğüm birçok anda, bu düşünceleri sokaklara taşımanın bir yolunu aradım. Bu arayışın sonucunda “Pankartlı Adam” ortaya çıktı.
Projenin çıkış noktası oldukça basitti: İnsanların söylemek istedikleri sözleri, küçük pankartlar taşıyan bir karakter aracılığıyla sokaklara bırakmak. Bu karakter zamanla “Pankartlı Adam” olarak anılmaya başladı. Sticker formunda üretilen bu küçük figürler, şehirlerin farklı noktalarına yerleştirildi ve karşısına çıkan insanlara kısa ama güçlü mesajlar iletmeye başladı.
Proje başladığı günden bu yana büyüyerek devam etti. Bugüne kadar sokaklara 500’den fazla sticker yerleştirildi. Pankartlarda yer alan cümleler bazen bana ait düşüncelerden, bazen de insanların paylaştığı sözlerden oluştu. Zaman zaman sosyal medya üzerinden insanlara “Söylemek istediğiniz bir şey var mı?” diye sorarak gelen cevapları pankartlara ekledim. Böylece proje yalnızca bireysel bir üretim olmaktan çıkıp, farklı insanların seslerinin de yer aldığı kolektif bir ifade alanına dönüştü.
“Pankartlı Adam” benim için yalnızca bir sticker serisi değil; kamusal alanda söz söylemenin küçük ama etkili yollarından birini temsil ediyor. Sokaktan geçen bir insanın aniden karşılaştığı bir cümle, bazen onu düşündürebilir, bazen gülümsetebilir, bazen de kendi içindeki bir soruyu hatırlatabilir. Projenin amacı tam olarak bu kısa karşılaşmaları mümkün kılmaktı.
Proje hâlâ devam ediyor. Zaman zaman yeni stickerlar üretiliyor, yeni cümleler ekleniyor ve Pankartlı Adam farklı şehirlerde yeniden ortaya çıkıyor. Her yeni yerleştirme, kamusal alanda bırakılmış küçük bir mesaj ve yeni bir karşılaşma ihtimali anlamına geliyor.
Style of Anatolia Graffiti Fest, farklı şehirlerden ve ülkelerden sanatçıları bir araya getirerek kamusal alanda kalıcı üretimler ortaya çıkarmayı amaçlayan bağımsız bir graffiti festivalidir. İlk edisyonu 2025 yılında Ankara Batıkent’te gerçekleştirildi. Festival, kamusal alanda uzun süre varlığını sürdürecek işler üretmeyi ve farklı sanatçıların bir arada üretim yapmasını hedefler.
2025 yılında Batıkent Metro hattı çevresinde gerçekleştirildi.
Metro istasyonları arasında kalan yüksek yaya akışına sahip bir alanda üretimler yapıldı.
20 sanatçı, 4 farklı ülke, 6 şehir.
